« سمع اللَّه لمن حمده ، الحمد للَّه ربّ العالمين ، أهل الكبرياء [ و العظمة ] و الجود و الجبروت . » - خداوند ، ستايش ستايش‌كننده را مىشنود ، سپاس خدايى را كه پروردگار عالميان است ، خداوندى كه اهل كبريا و بزرگمنشى [ و عظمت ] و بخشش و كبر است . سپس همراه با گفتن تكبير ، دستهايش را به همان صورتى كه ياد آور شديم بلند نموده و با خضوع و خشوع و فروتنى در برابر خداوند - جلّ جلاله - به خاطر ذات او - جلّ جلاله - به سجده برود ، و ابتدا دو دست خود را بر زمين بگذارد ، و بر هفت استخوان بدن - يعنى پيشانى ، دو دست ، دو زانو و قسمتى از سر انگشتان دو پا - سجده كند ، و سر بينىاش را نيز از روى خاكسارى و بندگى بر خاك قرار دهد ، و حالت « تجافى » را حفظ نموده و هيچ قسمت از بدنش را روى قسمت ديگر نگذارد ، و با نيّت صادق و باطن خالص و پاك و از روى عبوديّت كه پيش از اين ذكر نموديم « 1 » ، دعايى را كه محمّد بن يعقوب كلينى و غير او از امام صادق عليه السّلام روايت نموده‌اند - و به روايت ديگر مطالب افزون بر آن دارد - بخواند . به اين صورت : « اللّهمّ ، لك سجدت ، و بك آمنت ، و لك أسلمت ، و عليك توكّلت ، و أنت ربّى ، سجد لك سمعى و بصرى و شعرى و عصبى و مخّى و عظامى ، سجد وجهى البالى الفانى للّذي خلقه و صوّره و شقّ سمعه و بصره ، تبارك اللَّه أحسن الخالقين . » - خداوندا ، تنها براى تو سجده نمودم ، و فقط به تو ايمان آورده ، و تسليم تو شده ، و بر تو توكّل نمودم ، و تويى پروردگارم ، گوش و چشم و موى و عصب و مغز و استخوانهايم براى تو سجده نموده است . روى و تمام وجود پوسنده و فناپذيرم براى كسى كه آن را آفريد و صورت نگارى نمود و براى او گوش و چشم قرار داد ، سجده نموده است . منزّه و بلند مرتبه باد خداوند ، كه بهترين آفرينندگان مىباشد . سپس هفت بار بگويد : « سبحان ربّى الأعلى و بحمده . » - همراه با حمد و ستايش ، پاك و منزّه مىدانم پروردگار و الا و برتر خود را .

--> ( 1 ) در همين فصل گذشت .